१
सावर स्वतःला
पक्षी उडून जातातच
त्यात दुःख कसले…
काही ठसे
आहेत तुझ्याजवळ
ते वापर
नेटाने जगण्यासाठी
इतिहास ठशांनाच मानतो
जिवंत प्रमाण
बाकी सारे झूट
उठ, डोळे पूस
आवरून घे सारं काही
ती बघ,
विस्मरणातील ठसे घेऊन
तुझी ओटी भरायला
दारी कविता आली आहे
२
दूर जावे
आत पाहावे
हृदय व्हावे
आपुले
आत जावे
दूर पाहावे
नेत्र व्हावे
आपुले
उंच जावे
खोल पाहावे
मूळ व्हावे
आपुले
खोल जावे
उंच पाहावे
कळस व्हावे
आपुले
३
दिवाणखान्यात ठेवलेली डेग
आई-बाबा येणाऱ्या प्रत्येकाला
अभिमानाने दाखवतात
पाहणाराही आश्चर्य व्यक्त करीत
डेग साठवून घेतो डोळ्यांत
पणजोबांचे नाव अंगावर मिरवीत
अस्तित्व विस्तारतेय ती आमच्या घराण्याचे
आमच्याकडे पणजोबांचा फोटो नाही
आई-बाबांनी त्यांना पाहिलेले नाही
माझा तर प्रश्नच नाही
तरीही उतरतात ते माझ्या मनात
आपल्या घाटदार कर्तृत्वासह…
मागच्याच महिन्यात आईने आणलेला स्टीलचा डबा
काठाला चिरल्याचे
तिने सकाळीच सांगितले
‘महिन्यातच आटोपले त्याचे अस्तित्व’
तिचे हे वाक्य ऐकताना
मीच उभा चिरत गेल्याची
मरण भावना दाटून आली
४
जन्म भोगला भोगला
त्याचे विश्वरूप झाले
काठ सोडताच नदी
जीव गिळायासी धावे
५
जन्म जाळला जाळला
त्याची चंद्रकोर झाली
निखाऱ्याच्या झाडालाही
शांती उमलून आली
६
जन्म विझला विझला
उरे पणतीत तेल
वात धिटाईची तरी
खातो अंधार उजेड
७
विलक्षणाचे कसदार कण घेऊन
मी उभा असतो स्वतःच्याच दारात
तेव्हा तिथे दिसते
एक खोल खोल विहीर
हातातल्या कणांनी
भरून टाकावी ती विहीर
असे वाटत असूनही
भीती वाटते अनामिक, कसलीशी
मी मागे सरकत राहतो अखंडपणे
अशा वागण्यातच
सांडत गेले आहेत
विलक्षणाचे ते कसदार कण
असे कण सतत हाती लागत नाहीत
याचीही तीव्र जाणीव होत राहते
तरीही माती खाणे सुटत नाही
हा डाव भुताचा पुढचा आपला
पुढचा काही येत नाही
भूत काही जात नाही
कण सांडलेत तिथे
उगवून आली आहेत
आता नक्षत्रांची झाडं
जी फक्त दुरून पाहता येतात
त्याच्या सावलीत राहण्याचे फळ
गळून पडले आहे
या विदारक विस्मयाचे काय करायचे ?
८
कविता वाहात असते अखंड
शरीरातून रक्त वाहावे तशी
मात्र तिचा गट तपासायचा नसतो
नाहीतर ती निसटून जाते
कंसाच्या हातून
योगमाया निसटली तशी…
९
सागराचे दुःख | सागरासी ठावे |
इतरांसी दिसे | थोरपण ||
इवली मासोळी | कोरिते जळास |
करिते उदास | क्षणोक्षणी ||
सांगता येईना | होईना सहन |
वेदना करुण | गाजमय ||
नदीशी करावे | हितगुज काही |
ती तर जाहली | एकरूप ||
जल गूढ कढ | लाट ती हुंदका |
थेंबही परका | पाणीयासी ||
१०
राऊळाच्या पार | आहे तुझी सृष्टी |
तिथे माझी दृष्टी | स्थिरावू दे ||
समईची ज्योती | काळजात उरो |
तुझे माझे असो | श्वास एक ||
अबीराचा रंग | जगण्याला चढो |
प्राणांचीच वाजो | झांज माझ्या ||
अठ्ठावीस युगे | म्हणे ती एकाकी |
तशी गत माझी | होऊ नये ||
एकांताचा धूप | जळो माझ्या आत
खर्जाचाही खर्ज | लागू दे रे ||
Image credit: Photo by Roshan Kumara on Unsplash
Share this:
- Click to share on Facebook (Opens in new window) Facebook
- Click to email a link to a friend (Opens in new window) Email
- Click to share on X (Opens in new window) X
- Click to share on LinkedIn (Opens in new window) LinkedIn
- Click to share on WhatsApp (Opens in new window) WhatsApp
- Click to share on Telegram (Opens in new window) Telegram
